Modernizacja sektora rolnego powinna przebiegać równolegle z procesem poprawy struktury agrarnej i zwiększania skali produkcji. Tylko wówczas można osiągać wszystkie zakładane cele.

Innowacyjność, wykorzystywanie wiedzy, nowych technologii i cyfryzacji staną się wówczas naturalną potrzebą. W diagnozie nie skoncentrowano się na analizie zdolności gospodarstw do absorbowania wiedzy, wprowadzania innowacji, nowych technologii i cyfryzacji. W proponowanej strategii postawiono na postęp technologiczny w dużej liczbie małych, nieefektywnych, pracochłonnych i niekonkurencyjnych gospodarstwach, w których praca świadczona jest w niepełnym wymiarze godzin.

Tymczasem te gospodarstwa będą miały problem z wprowadzaniem innowacji z powodu braku zdolność kredytowej oraz możliwości uzasadnienia ekonomicznego wprowadzania zmian technologicznych. Nowe modele biznesowe muszą być wspierane przez dobrze przygotowane profesjonalne kadry doradcze, których w kraju brakuje.

Nasza organizacja jest zwolennikiem zmian, które służą zrównoważonemu rozwojowi produkcji rolniczej, ochronie środowiska, zapobieganiu zmianom klimatu, poprawie dobrostanu zwierząt. To słuszny kierunek, ale powinien być rozsądnie rozwijany mając na uwadze jego ogromny wpływ na ekonomikę produkcji. Niewłaściwe rozłożenie akcentów podczas wdrażania nowych zasad WPR może przyczynić się do utraty konkurencyjności krajowego sektora rolno-spożywczego w stosunku do krajów unijnych oraz konkurencji światowej. Powyżej prezentujemy refleksję dotyczącą celów ekonomicznych założonych w projekcie Planu Strategicznego WPR, który jest obecnie przedmiotem konsultacji społecznych.