Kompartment to słowo wcześniej znane wąskiemu gronu biologów czy psychologów. Po wybuchu ASF poznało je, i z nadzieją wymawiało wielu hodowców. Wprowadzenie kompartmentu oznaczało by możliwość eksportu żywca i wieprzowiny z regionów objętych ASF podobnie jak ze stref wolnych od choroby. Warunkiem było spełnienie surowych obostrzeń bioasekuracyjnych w całym łańcuchu produkcyjnym. Opóźnienia w jego wprowadzeniu dramatycznie podnoszą koszty walki z ASF.

Brak postępów w zwalczaniu ASF w populacji dzików zmusza do szukania innych rozwiązań. Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt (OIE) podczas sesji generalnej w maju 2017 r. przyjęła nową wersję rozdziału Kodeksu Zdrowia Zwierząt Lądowych OIE. Przewidziała w nim możliwość handlu w państwach w których wystąpiło ASF. Warunkiem skorzystania z tej możliwości jest wdrożenie nowych rozwiązań do przepisów europejskich, a następnie do polskiego porządku prawnego oraz przekonanie partnerów handlowych do tego rozwiązania (OIE, 2017). Zasady OIE polegają na tworzeniu kompartmentów, które obejmują programem bioasekuracji i nadzorem weterynaryjnym wszystkie jego ogniwa. W przypadku produkcji wieprzowiny w skład ogniw wchodzą: fermy mateczne, centra pozyskiwania nasienia, tuczarnie, rzeźnie. Wspólnym systemem bioasekuracji objęte są zakłady mięsne, wytwórnie pasz, prywatni lekarze weterynarii obsługujący fermy, inspekcja weterynaryjna, laboratoria diagnostyczne, transport i zakłady utylizacyjne. Wymagania kompartymentu, opracowane oddzielnie dla każdego z wymienionych ogniw muszą w stosunku do siebie być kompatybilne i możliwe do stałego monitorowania. Wprowadzenie takiego rozwiązania umożliwia obrót żywcem i mięsem bez obniżenia poziomu zabezpieczenia przed rozprzestrzenianiem się ASF.

Propozycje zmian

Po akceptacji przez Inspekcję Weterynaryjną rozwiązań zaproponowanych w opracowaniach branżowych dotyczących krajowego standardu kompartmentalizacji ASF, należy przygotować wniosek do Komisji Europejskiej o zatwierdzenie produkcji świń w kompartmentach ASF. Krajowe zmiany muszą zostać zaakceptowane przez Komisję Europejską, aby zostały uznane przez wszystkie kraje członkowskie.