Komentarz T03 (2026-01-22)

Nadpodaż: Początek 2026 roku przyniósł polskim i europejskim hodowcom bolesne zderzenie z rzeczywistością. Ceny skupu tucznika gwałtownie zanurkowały, osiągając poziomy nienotowane od lutego 2022 roku. Ten regres to nie przypadek, a efekt kumulacji fatalnych czynników: ogromnej nadpodaży surowca wewnątrz Unii Europejskiej, która spiętrzyła się na przełomie roku, oraz paraliżu eksportowego, który uderzył w fundamenty unijnego handlu mięsem.

Problemy z eksportem: Kluczowym winowajcą rynkowej destabilizacji pozostaje polityka handlowa Pekinu. Utrzymanie 15-procentowych ceł antydumpingowych na unijną wieprzowinę skutecznie podcięło skrzydła największym eksporterom, takim jak Dania, Francja czy Holandia. Nawet Hiszpania, mimo uznania regionalizacji w związku z ASF, odczuwa ten ciężar. Mięso, które tradycyjnie płynęło szerokim strumieniem do Azji, „utknęło” na starym kontynencie. Ta nadwyżka wymusiła na zakładach mięsnych agresywne korekty cen, aby upłynnić towar na i tak już nasyconym rynku wewnętrznym.

Niewielka zmiana trendu: Mimo ogólnie minorowych nastrojów, bieżący tydzień przyniósł pierwsze, nieznaczne symptomy zmiany trendu. Na rynku daje się odczuć wyraźniejsze ożywienie po stronie popytowej – surowiec stał się „nieco mocniej poszukiwany”. Nie wynika to jednak z nagłego boomu na wieprzowinę w sklepach, a raczej z mniejszej dostępności zwierząt w punktach skupu. Podaż nieco wyhamowała, co daje przetwórcom mniej swobody w dyktowaniu drastycznie niskich stawek. Sami hodowcy, widząc krytycznie niskie ceny, zaczęli stosować strategię „przeczekania” i wstrzymują sprzedaż, licząc na rychłe odbicie. Tę sytuację potęguje zwiększona uciążliwość transportu, która spowalnia rotację towaru. Efekt tych zawirowań jest już widoczny w statystykach cenowych: różnica między ceną polską a niemiecką zaczęła się kurczyć. Choć to wciąż walka o przetrwanie, rynek zaczyna powoli szukać nowej równowagi.

A. Dargiewicz